Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Νάνος Βαλαωρίτης (Nanos Valaoritis)-Τι είχαμε, τι χάσαμε και τι μας μένει ακόμα…




Τι είχαμε, τι χάσαμε και τι μας μένει ακόμα…

Χάσαμε τ’ αυτοκίνητα, τα κινητά μας, τα ακίνητά μας, τα επιδόματα του Πάσχα και των Χριστουγέννων. Χάσαμε τον ύπνο μας, τη δουλειά μας, το μαγαζάκι, το καφενείο, την επιχείρηση ρούχων, παπουτσιών, την ιστορία μας, το 1821, τη Σμύρνη, τη Μικρά Ασία. Χάσαμε τα καπέλα μας, την αξιοπρέπειά μας, την μπέσα μας (Μπέσαμε μούτσος…), τις πνευματικές μας αξίες, τις αξίες στο Χρηματιστήριο, τις καρέκλες μας εποχής, στο Δημοπρατήριο, τις ντουλάπες, τους καθρέφτες.
Χάσαμε τη βυζαντινή μας ταυτότητα, ως γνήσιοι Έλληνες απόγονοι εκείνων των άλλων Ελλήνων που θαυματούργησαν χωρίς δάνεια, χωρίς θέσεις στο δημόσιο, αργομισθίες στα Δέκο, στη Λυρική σκηνή, στη Δημόσια Τηλεόραση. Χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια μας, τα βρακιά μας, τα εισοδήματα απ’ τους τεράστιους φόρους, τα ξενοδοχεία μας, τα πλοία τα εμπορικά, τα πλοία της γραμμής, τη φήμη μας στο εξωτερικό, τους φίλους μας, που μας άφησαν χωρίς να το αντιληφθούμε… μια νύχτα βροχερή, συννεφιασμένη.
Τι μας έμεινε;
Ο Ήλιος ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Δήμιος μιας Πράσινης σκέψης, ο Ηλιάτορας, ο νοητός, ο αυτονόητος, μας έμειναν τα νησιά με τα καφετιά τους βράχια, που ήταν ωραία κάποτε, τα νησιά, εδώ που τα γυρεύαμε, που ψάχναμε να τα βρούμε, η θάλασσα με τα γαλάζια κύματα, με τα καράβια, τα φέρι μποτ, τα ιστιοφόρα.
Μας έμεινε το φεγγάρι, αφερέγγυο και αυτό, μας έμειναν τα βουνά, τα φαράγγια, οι λίμνες, τα δάση αν δεν είχαν καεί ακόμα, οι ακρογιαλιές, οι αμμουδιές για μπάνιο, το χαρτί και το στυλό να γράφουμε τα ποίηματά μας και να τα πετάμε στο κάλαθο των αχρήστων, ποιος θα πληρώνει το χαρτί και το μελάνι, να τα δημοσιέψει.
Μας έμειναν τα ωραία κορίτσια με τα μακριά μαλλιά, και τα νέα παλικάρια, με τ’ αξούριστα γένια, άνεργοι οι περισσότεροι, μας έμειναν οι επιγραφές στις πόρτες, Ανοιχτό, Κλειστό, Σύρατε, Σπρώξτε, οι παράξενες φήμες, οι φακές, τα μακαρόνια, τα καλαμαράκια, τα σουβλάκια, τα κρασιά, για να ξεχάσουμε αυτά που χάσαμε, τις φιλενάδες μας στις ξένες χώρες, τις σπουδές μας στο εξωτερικό, και τα ηχηρά παρόμοια.
Μας έμεινε ο Όμηρος, αν έχουμε καιρό να τον διαβάσουμε, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας, σας έμεινα κι εγώ, αν κάνετε έναν κόπο να με διαβάσετε.
Νάνος Βαλαωρίτης

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ------------------------------------------ Του Μανώλη Γλέζου

ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
------------------------------------------
Του Μανώλη Γλέζου
Ήταν την ώρα της περισυλλογής
τότες, που όλες οι μνήμες
στριφογυρνούν στις στενάχωρες θύρες του μυαλού
στις ωκεάνιες δίνες της συνείδησης.
Τότες ήρθες να με βρεις
να με ρωτήσεις: γιατί;
Κλαίω. Γιατί ξέρω το αίτιο
και δεν μπορώ να το σταματήσω.
Θρηνώ, μικρό παιδί, για τα χρόνια της ζήσης
που έχασες
για τις χαρές της ζωής που δεν πρόλαβες.
Οδύρομαι για τα ολοκαυτώματα στο Άουσβιτς
στο Ματχάουζεν, στο Μπίρκεναου
για όλα τα εκατομμύρια των εβραίων.
Κι όσο σκέφτομαι και θρηνώ και κλαίω
το αιμάτινο λύθρον
που σφραγίζει όλες τις σελίδες της ιστορίας
τόσο και δεν αντέχω
της γενιάς σου άνθρωποι
να μιμούνται τους δολοφόνους σου.

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΨΥΧΗ


Δίπλα στο φτερό του καρχαρία ταξιδεύω
στου χωρόχρονου και της Ιστορίας τ’ ανοιχτό στόμα
από σπήλαια περνώντας σκοτεινά και γαλάζιες θάλασσες,
γύρους γράφοντας γύρω απ΄την Πάτμο
με τους τουρίστες στο πλευρό  και την απουσία…
παραιτημένων ποιητών κινούμενο πλήθος
και γκρίζα στον καιρό βραχονησίδα.

Γραμμένη στη μοίρα μου η φθορά
και στην ασυλλογιά  η πτώση μου.

Μετεωρούμαι... πάνω από τ’ αφρισμένο πέλαγο
Φτερούγα σπασμένη που ολοένα χαμηλώνει και βυθίζεται πέφτοντας το δείλη 
κατάρτι ζητώντας, πλώρη, ιστό, αβύθιστο ξύλο.

Μαύρο το κύμα πάνω μου ξεσπά και με αρπάζει
Κι από θαύμα γλυτώνω παραδομένος στην ορμή του που με σκαμπανευάζει 
και του χαμού ολόισα με πηγαίνει, μέχρι που αναπάντεχα χιλιοδαρμένο με πετά
στων δελφινιών τους  τόπους...
Γυαλίζει η ράχη τους στο τελευταίο φως εκεί που  παίζοντας τινάζονται
κι υψώνονται τα  κύματα να ξεπεράσουν. 
Μα αίφνης σταματούν. Με κοιτάζουν σαστισμένα κι  ευθύς ουραίο φτερό
ανοίγοντας  έρχονται κι ολόγυρα με κλείνουν, 
κύκλους συνέχεια γράφοντας όλο και πιο σιμά μου μέχρι το χέρι ν' απλώσω
και το πλευρικό φτερό τους να γραπώσω 
Εγώ, που μόνο θάνατο τα πότισα και φαρμάκι.

Ερημικό τ' ακρογιάλι. Ο ήλιος  ανηφορίζει σταθερά
μικραίνοντας τις σκιές απ΄τ' αρμυρίκια.
Ξυπόλητη η σκέψη περπατά ανάμεσα στους αχινούς.
Σήμαντρο χτυπά μακριά κι  ο ήλιος στην  κατακόρυφο
Σμίγει τα πράγματα  με τη σκιά τους
Προς κάτι  αμετάθετο δείχνοντας- σκιά κι αλήθεια στο μυαλό μου-
Που ταξιδεύει μες στο χρόνο και τ’ αναγνωρίζει όπως έναν  
παλιό χαμένο  φίλο η ψυχή,
πρωτού μονάχη  στα εγκόσμια  επιστρέψει
Και στ΄αλλότρια.

 12/30-12-2017


Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Evanescence - Bring Me To Life

Υπεραστικοί Δεκέμβρης 2013

Τη φώτισαν, τη στόλισαν, φτιασιδωμένη, βαθιά κρυμμένη, να πονά.
Χωρίς φωνή, μόνο σιωπή, πληγές σπαρμένη, χρόνια προσμένει, ξαγρυπνά.
H Αθήνα πληγωμένη τους στολισμούς πετά,
τη φορεσιά της σκίζει, τη γύμνια της κοιτά.
«Αφήστε με», ουρλιάζει, «δεν έχω εγώ γιορτή,
τούτη η μάσκα στάζει ξεφτίλα και ντροπή».
Σιχάθηκε, τινάχτηκε. Βαθιές ρυτίδες στάξαν ελπίδες σα θεριά.
Νικήθηκε, μ' αρνήθηκε μασκαρεμένη, ευχές δεμένη, να γερνά.
Τα χέρια της ανοίγει, τραντάζεται η γη.
Στην αγκαλιά της κλείνει της φτώχειας τη σιωπή,
φιλάνθρωπες κυρίες σαν σέρνουν τη γιορτή,
με χνώτο ποτισμένο του αίματος οσμή.
Το κρύο που ακονίζει τα δόντια του ξανά,
τις χαρτονένιες κρύπτες των άστεγων τρυπά.
Γέροντες στα σκουπίδια ψωμί αναζητούν,
τα τρωκτικά στα ρείθρα μ' ελπίδα τους κοιτούν.
Ζητιάνοι πεταμένοι στων δρόμων τη βουή,
νέφη αιθαλομίχλης σκεπάζουν την πληγή.
Ξεκλείδωτες ταράτσες, φριχτοί φωταγωγοί,
σκοινιά θηλιές πασχίζουν κι οι κρόταφοι στιλπνοί.
Ρακένδυτοι εργάτες βορά σε αφεντικά
που μαύρη οχιά σαν θρέφουν, στα μάτια τα κοιτά.
Στρατόπεδα χωνεύουν ζωές μεταναστών,
η σβάστικα ανασαίνει στη μήτρα των αστών.
Κυλά στη Δηλιγιάννη σαπίλα και βρωμιά,
η αυγή γίνεται νύχτα, σκοτάδι και σκουριά.
Απ' τα έγκατα της Μέρλιν ξεχύνονται ρωγμές,
την Μπουμπουλίνας σκίζουν γερόντισσες κραυγές.
Χωρίς σιωπή, μόνο φωνή. Στη νύχτα δίνη που ξαναδίνει το σκοπό.
Φως έσταξε, σαν έψαξε της πάλης χνάρια, λαού, σημάδια, ζωντανού.
Τα χέρια της ανοίγει, τραντάζεται η γη.
Στην αγκαλιά της κλείνει της φτώχειας την οργή.
Ουλές κόκκινης μνήμης στους δρόμους της μετρά,
καίγοντας τα στολίδια, στην πλάτη της καρφιά.
Τις τρύπες απ' τις σφαίρες στους τοίχους ψηλαφεί,
συνθήματα από αίμα στο στήθος της ζωή.
Δεν μάτωσε από φόβο κι όρκο παλιό κρατά,
γυμνή από φτιασίδια να ορμήσει στη φωτιά.
Ξημέρωσε, μάς ένωσε. Βαριανασαίνει και περιμένει τη φωτιά.
Υπεραστικοί
Δεκέμβρης 2013

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

«Χρειαζόμαστε συνθέτες, παρά καθοδηγητές» Επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ ο Διονύσης Σαββόπουλος

Ο Costas Tsiantis κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
«Να γίνουμε μοντέρνοι, να πάμε μπροστά, χωρίς να χάσουμε την ψυχή μας» είναι ο συλλογικός πόθος, αλλά και «η δυσκολία μας σε αυτήν τη χώρα»,...
TANEA.GR

ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ του ΤΟΜΑΣ ΣΤΕΡΝΣ ΕΛΙΟΤ


Manolis Aligizakis
23 ώρες
ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ του ΤΟΜΑΣ ΣΤΕΡΝΣ ΕΛΙΟΤ
ΙΙ
Και τώρα που σνθίζουν οι κρίνοι
έχει ένα βάζο μα κρίνους στο δωμάτιο της
και συστρέφει το δάχτυλο της καθώς μιλεί
Ω, φίλε μου δεν ξέρεις, δεν ξέρεις
τί είναι η ζωή, εσύ που την κρατάς στα χέρια σου
(αργά αργά μετατοπίζοντας τους κρίνους)
Την αφήνεις να κυλήσει μακριά σου
κι η νειότη είναι σκληρή, δεν μετανιώνει
και χαμογελά σε κάθε τι που δεν μπορεί να δει.
Χαμογελώ φυσικά
και συνεχίζω να πίνω το τσάι μου.
Κι όμως μ’ αυτά τα ηλιοβασιλέματα του Απρίλη,
για κάποιο λόγο ανακαλώ την πεθαμένη μου ζωή
και το Παρίσι την άνοιξη
νιώθω απόλυτη ευφωρία, και βρίσκω τον κόσμο
να `ναι τελικά ωραίος και γεμάτος νειάτα.
Η φωνή γίνεται ξαφνικά επίμονη
σαν παράτονο βιολί στο Αυγουστιάτικο απόγευμα.
Είμαι σίγουρος πως πάντα καταλαβαίνεις
τα αισθήματα μου, σίγουρος πως νιώθεις
και πάνω απ’ το μεγάλο κόλπο μου απλώνεις το χέρι.
Είσαι αθάνατη, δεν έχεις Αχίλλεια φτέρνα
θα συνεχίσεις για καιρό κι όταν θα έχεις πια επιζήσει
θα πεις: σ’ αυτό το σημείο πολλοί έχουν αποτύχει,
αλλά τί να `χω φίλε μου, τί να `χω να σου δώσω
τί μπορεί να πάρεις από `μένα;
Μόνο τη φιλία μου και την συμπάθεια
κάποιου που έχει σχεδόν φτάσει στο τέλος του δρόμου του.
Εδώ θα μείνω και θα σερβίρω τσάι στους φίλους...
Παίρνω το καπέλο μου: πώς να προσθέσω κάτι
σ’ αυτά που μου έχει πει;
Το πρωί θα με δείτε στο πάρκο
να διαβάζω τα κόμικς και τη σελίδα των σπορτς.
Ιδιαίτερα θα υπογραμμίσω
ότι μια αγγλίδα κόμησα ανεβαίνει στη σκηνή.
Ένας Έλληνας δολοφονήθηκε στη χοροεσπερίδα των Πολωνών.
άλλος ένας πτωχευμένος τραπεζίτης ομολόγησε.
Διατηρώ τον τρόπο μου
παραμένω αυτοκυρίαρχος
εκτός όταν στο δρόμο, ένα πιάνο κουρασμένο και μηχανικό
ξαναπαίζει ένα παλιό πολυπαιγμένο τραγούδι
και με την ευωδία των υάκυνθων στον κήπο
ανακαλώντας πράγματα που άλλοι έχουν πεθυμήσει.
Είναι λογικές αυτές οι ιδέες ή όχι;
PORTRAIT OF A LADY by T S ELIOT
II
Now that lilacs are in bloom
She has a bowl of lilacs in her room
And twists one in her fingers while she talks.
"Ah, my friend, you do not know, you do not know
What life is, you who hold it in your hands";
(Slowly twisting the lilac stalks)
"You let it flow from you, you let it flow,
And youth is cruel, and has no remorse
And smiles at situations which it cannot see."
I smile, of course,
And go on drinking tea.
"Yet with these April sunsets, that somehow recall
My buried life, and Paris in the Spring,
I feel immeasurably at peace, and find the world
To be wonderful and youthful, after all."
The voice returns like the insistent out-of-tune
Of a broken violin on an August afternoon:
"I am always sure that you understand
My feelings, always sure that you feel,
Sure that across the gulf you reach your hand.
You are invulnerable, you have no Achilles' heel.
You will go on, and when you have prevailed
You can say: at this point many a one has failed.
But what have I, but what have I, my friend,
To give you, what can you receive from me?
Only the friendship and the sympathy
Of one about to reach her journey's end.
I shall sit here, serving tea to friends ...."
I take my hat: how can I make a cowardly amends
For what she has said to me?
You will see me any morning in the park
Reading the comics and the sporting page.
Particularly I remark.
An English countess goes upon the stage.
A Greek was murdered at a Polish dance,
Another bank defaulter has confessed.
I keep my countenance,
I remain self-possessed
Except when a street-piano, mechanical and tired
Reiterates some worn-out common song
With the smell of hyacinths across the garden
Recalling things that other people have desired.
Are these ideas right or wrong?
~ Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by MANOLIS ALIGIZAKIS

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Memoirs of an old friend by Tsiantis Christos

ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ Γ -Erotikos Logos, G.Seferis-C.Tsiantis, Tr. M.Aligizakis - YouTube

Tο Γ' Μέρος από τη μελοποίηση του του ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ του Σεφέρη θα το βρείτε ΕΔΩ (δοκιμαστική ηχογράφηση) : https://www.youtube.com/playlist…

President John F. Kennedy's "Peace Speech"

Μιχάλης Μενιδιάτης - Κέννεντυ.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΤΙ ΗΝ ΕΙΝΑΙ


Αχ, αυτό το «τί ήν είναι» του Αριστοτέλη
Σε μπελά με έχει βάλει,
Κι απορώ  αν  τό’χουν καταλάβει.

Τα χρόνια που μεγάλωνα και μέστωνα
Όλοι συχνά μου έλεγαν, είσαι μικρός ακόμα
Μα κι όταν μεγάλωσα, οι εξουσίες  σταθερά μου απαντούσαν:
αυτό δε γίνεται.
Ώσπου  ασπρίσαν τα μαλλιά μου
Και κανείς πιά δε νοιάζεται να πει οτιδήποτε--

Εκτός από κάποιους  εστεμμένους καρδινάλιοιυς που
Δε χάνουν ευκαιρία για να  πουν
Πως τώρα πέρασαν τα χρόνια.

13-11-2017

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

ΕΡΜΗ ΚΑΡΔΙΑ (τραγ.)- Κ. ΤΣΙΑΝΤΗΣ



1
Έρμη καρδιά, σ’ αγριεμένα χρόνια
Έρμη καρδιά κρατήσου στο βοριά                                
Την  Αντιγόνη πήρανε σ’ υλόφρονα  σαλόνια
Κι οι γύπες αφανίζουνε  τ’ ανθρώπου τη θωριά.

Έρμη καρδιά στη κόλαση που ζούμε
Ένα σου γράμμα διαβάζω απ’ τα παλιά
Κλωνί βασιλικό και δυο φιλιά  να βρούμε
Στο περιθώριο  μέσα στη λησμονιά. 
2
Έρμη καρδιά, το θαύμα  καρτερούμε
Και το Χριστό στο σπίτι του φονιά
Έναν  εξόριστο θεό στη σκοτεινιά  να βρούμε
Στου  βρέφους το χαμόγελο  του  νου τη φωτεινιά.

Έρμη καρδιά στη κόλαση που ζούμε
Ένα σου γράμμα διαβάζω απ’ τα παλιά
Κλωνί βασιλικό και δυο φιλιά να βρούμε
Στο περιθώριο  μέσα στη λησμονιά.


Gymnopedie No. 3 Wahneta Meixsell

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Chopin, Prelude No 16 / Vassilis Tsabropoulos

CHOPIN - Polonaise Op. 26 No 1 (Vassilis Tsabropoulos)

ΗΕΛΤΙΟΣ- Έρμη καρδιά

Έρμη καρδιά, σ’ αγριεμένα χρόνια
Έρμη καρδιά, κρατήσου στο βοριά                                
Την  Αντιγόνη κλείσανε σε υλόφρονα  σαλόνια
Κι οι γύπες αφανίζουνε  τ’ ανθρώπου τη θωριά.

Έρμη καρδιά, το θαύμα  καρτερούμε
Και το Χριστό στο σπίτι του φονιά
Έναν  εξόριστο θεό στη σκοτεινιά  να βρούμε
Στου  βρέφους το χαμόγελο  του  νου τη φωτεινιά.
28-29 Οκτ.2017.

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Άνοιξε χείλι μ' άνοιξε - Επιτραπέζιο Θράκης (Χρ. Αηδονίδης)

Ρουμπαλιά, Γαρουφαλιά - Μικρασιάτικα τραγούδια (Μιχαλίτσι Βιθυνίας)

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Αζήλευτος ο πόλεμος ( Πλάτων)
Κι ο Λόγος που πασκίζει τη βαρβαρότητα να εξημερώσει
Μάταιος δεν είναι. Δυσπρόσιτο όμως το φως του και δε φτάνει παντού.

Νάρκισσος  ο κατακτητής κι  ο ασεβής 
νομίζει πως με τα όπλα και το χρυσάφι του όλα  μπορεί να τάχει και τα ορίζει.

Και  επανέρχεται  μοιραία στο διάβα του καιρού  
η  ώρα  του Μαραθώνα
Και στο μέτωπο σπεύδουν με  ό,τι έχουν οι γενναίοι
τη Λευτεριά να υπερασπιστούν και τη βαρβαρότητα να πολεμήσουν, 
δίχως ποτέ να λογαριάσουν
ποιός  θα πεθάνει και ποιός θα ζήσει.
28-10-17.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

ΗΕΛΤΙΟΣ-ΣΧΙΣΜΗ

ΣΧΙΣΜΗ
Πάντα πρώτη  Εσύ Αρχή αυθυπόστατη
Τ' άστρα και τη φθαρτή σχεδία μου ηγεμονεύεις
και τη γραμμή της μοίρας μου επιτηρείς
εν μέσω των κόκκινων  φθινοπωρινών φύλλων.
Πάντα πρώτη Εσύ ελαφίνα  ανυπότακτη
Στου βράχου  στέκεις ψηλά τ’ αγνάντιο προς τη θάλασσα
Το γλυκοχάραμα που ροδίζει  ν’ αναγγείλεις
Και του δειλινού τα  δοξαστικά τριαντάφυλλα,  
πριν στο μπαράκι της Μύκονος  σταθείς κι αρχίσει ο άνεμος να σε απογυμνώνει
Απ’ όσα  χρεία ποτέ δεν είχες να φορέσεις.

Το θαύμα αντικρύζω
Και τ’ ομολογώ
Το πρόσωπό σου ως βλέπω.
Αρτεμη κι Αφροδίτη πάνω σου αντιμάχονται
Και ως μούσα μπαίνεις στη μικρή  ζωή μου
Αναίτια κι αναπάντεχα, γιατί;
Ένας  Θεός μόνο το ξέρει!

Πάντα πρώτη Εσύ
Τη σκέψη να προλαβαίνεις και τα συναισθήματα των θνητών
Και του τραγοπόδαρου Πάνα τις κολασμένες νύχτες να ευλογείς
Στων Νυμφών τ’  ανεξερεύνητα σπήλαια.

Πρελούδιο  ομορφιάς, ιντερλούδιο φωτός,
Φρουρός του ζέφυρου μες τα στενά
Adagio αγάπης, της πεταλούδας πέταγμα στο Νείλο
Ψυχή που κόβει ηλιοαχτίδες και το κουκούλι πλέκει
Του  γήινου  διαστημόπλοιου που αθόρυβα χάρισες
στου χρόνου εμάς τους ταξιδευτές.

Λυγίζει στη  λάμψη Σου  ο οφθαλμός
Και τυφλώνεται στο φως Σου
Μα Εσύ αλύγιστη επιμένεις
Στις ρίζες να μένεις κρυμμένη των δεντρών
Και το  δέντρο το βαθύ-ισκιοτο με  ζωογόνα δύναμη να υψώνεις
Και στους άγονους  κάμπους να πέφτεις  σα βροχή
Μέχρι να δώσουν τα σπαρτά και να καρπωθούν τα στάχια
που ολόιδα  με τα ολόχρυσα μαλλιά  στους ώμους Σου  ανεμίζουν
ντάλα καλοκαίρι όπου μεθύσανε και τραγουδάνε μαγεμένα όλα μαζί τα τζιτζίκια.

Την ώρα τούτη του μεσημεριού κάτω απ΄τον ίσκιο  της ελιάς
ακέρια  σε συναντώ και σε ζυγώνω
Ακέρια και κατακερματισμένη
Μα πάντα  έτοιμη  τη ρωγμή του χρόνου μ΄ένα σου άλμα να δαμάσεις
Και με  πάθος ιερό να με σκοτώσεις και να μ’ αναστήσεις
Καθώς  το Είναι  μου αφήνω στη σχισμή  του φωτός
Που  αναπόδραστα  μας ενώνει.


 25-6 Οκτ.2017

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

What Must Be Said | By Günter Grass | Defend Democracy Press

Here is an English translation of a poetic protest by Nobel Prize laureate Günter Grass, against the prospect of the Israeli extermination (“auslöschen”) of the Iranian people. The original poem as he wrote it in German, follows this English rendering.
What Must Be Said
By Günter Grass, April, 2012
Why do I stay silent, conceal for too long
What clearly is and has been
Practiced in war games, at the end of which we as survivors
Are at best footnotes.
It is the alleged right to first strike
That could annihilate the Iranian people–
Enslaved by a loud-mouth
And guided to organized jubilation–
Because in their territory,
It is suspected, an atom bomb is being built.
Yet why do I forbid myself
To name that other country
In which, for years, even if secretly,
There has been a growing nuclear potential at hand
But beyond control, because no testing is available?
The universal concealment of these facts,
To which my silence subordinated itself,
I sense as incriminating lies
And force–the punishment is promised
As soon as it is ignored;
The verdict of “anti-Semitism” is familiar.
Now, though, because in my country
Which from time to time has sought and confronted
The very crime
That is without compare
In turn on a purely commercial basis, if also
With nimble lips calling it a reparation, declares
A further U-boat should be delivered to Israel,
Whose specialty consists of guiding all-destroying warheads to where the existence
Of a single atomic bomb is unproven,
But through fear of what may be conclusive,
I say what must be said.
Why though have I stayed silent until now?
Because I think my origin,
Which has never been affected by this obliterating flaw,
Forbids this fact to be expected as pronounced truth
Of the country of Israel, to which I am bound
And wish to stay bound.
Why do I say only now,
Aged and with my last ink,
That the nuclear power of Israel endangers
The already fragile world peace?
Because it must be said
What even tomorrow may be too late to say;
Also because we–as Germans burdened enough–
Could be the suppliers to a crime
That is foreseeable, wherefore our complicity
Could not be redeemed through any of the usual excuses.
And granted: I am silent no longer
Because I am tired of the hypocrisy
Of the West; in addition to which it is to be hoped
That this will free many from silence,
Prompt the perpetrator of the recognized danger
To renounce violence and
Likewise insist
That an unhindered and permanent control
Of the Israeli nuclear potential
And the Iranian nuclear sites
Be authorized through an international agency
Of the governments of both countries.
Only this way are all, the Israelis and Palestinians,
Even more, all people, that in this
Region occupied by mania
Live cheek by jowl among enemies,
In the end also to help us.

EuropeMiddle EastInternationalNuclear Weapons/WarWhat Must Be Said | By Günter Grass 25/10/2017 tweet Here is an English translation of a poetic protest by Nobel…
DEFENDDEMOCRACY.PRESS

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ Κ. ΒΗΤΑ. TRANSFORMATIONS. 2004 (Κωνσταντίνος Βήτα)

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΗΕΛΤΙΟΣ-ΛΕΞΟΥΛΕΣ

Λεξούλες μου πουλιά που χαμηλά πετάξατε
Και τη σιωπή ταράξατε σ’αυτή την ερημιά.
Λεξούλες μου πουλιά τη μοίρα ξεγελάσατε
Και  φέρετε τη μουσική στης λεύκας τα κλαδιά.

Κι αν δε μπορώ να σηκωθώ και αν ριγώ στο χιόνι
Των ήχων  σας οι τόνοι ξυπνούν μου τη μποριά  
Σ΄αγνάντιο άγνωστο να βγω να δω καθώς νυχτώνει
Της μάνας μου την αγκαλιά ν’ ανοίγει από μακριά.

Λεξούλες μου πουλιά που χαμηλά πετάξατε
Στον κόρφο μου φωλιάξατε  πριν κλείσω τα κουμπιά
Λεξούλες μου πουλιά ποτέ δε σας απάντησα
Στ’ όνειρο σας συνάντησα Θησέως μια γωνιά.

13/10/17

Manolis Aligizakis ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΕΙΑ

Απ' το βιβλίο ΝΟΣΤΟΣ και ΑΛΓΟΣ το ποίημα Λάθος Πορεία-Wrong Path, My poem Wrong Path, from the book NOSTOS and ALGOS, www.ekstasiseditions.com translated in 9 different languages, (Japanese--Romanian--German--Italian--French--Ukrainian--Russian--Chinese) was presented in 9 different forums and blogs in those countries.
ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΕΙΑ
Πουλούν πράγματα που δεν χρειάζεσαι
κι όμως αγοράζεις
τραγουδούν κακοφωνίες που δεν σ’ αρέσουν
κι όμως τις ακούς
Πότε θ’ ακούσεις
το μουρμουρητό των λουλουδιών;
Φορούν την ψεύτικη τους αίγλη
που θέλεις ν’ αρπάξεις
για να τους μοιάσεις
απομυζούν το λογικό απ’ το μυαλό σου
και πιστεύεις πως σε πλουτίζουν με κάτι
σαν τους μιμείσαι
Πότε του μικρού σπίνου
το τραγούδι θ’ακούσεις;
MANOLIS (Emmanuel Aligizakis), Crete, 1947
From: Nostos and Algos, Ekstasis Editions Canada Ltd., Victoria, Canada
WRONG PATH
They sell goods that you don’t need
yet you buy
they sing cacophonies you don’t like
yet you listen too
When will you listen
to the flowers’ whisper?
They apply their external lustre
that you like to snatch from them
to become alike
they drain your brain of all logic
and you believe they enrich you
when mimicking them
When will you listen
to the finch’s song?
MANOLIS (Emmanuel Aligizakis), Crete, 1947
From: Nostos and Algos, Ekstasis Editions Canada Ltd., Victoria, Canada
VERKEERDE WEG
Ze verkopen goederen die je niet nodig hebt
maar je koopt ze
ze zingen kakofonieën waarvan je niet houdt
maar je luistert er naar
Wanneer zal je luisteren
naar het gefluister van de bloemen?
Ze dringen jou hun oppervlakkige glans op
die je graag van hen zou overnemen
om hun gelijke te zijn
Ze nemen van je hersen alle logica af
en je gelooft dat je er beter van wordt
als je hen na-aapt
Zou je niet eerder luisteren
naar het kwinkeleren van de vink?
MANOLIS (Emmanuel Aligizakis), Kreta, 1947
Vertaling: Germain Droogenbroodt
Uit: Nostos and Algos, Ekstasis Editions Canada Ltd., Victoria, Canada

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

ΗΕΛΤΙΟΣ -Λοιπόν;

Λοιπόν;
Ή τη σιωπή των αστεριών
Ή του μωρού το γρίλισμα 
Και το κλάμα.
Βάρος! το ξέρω,
Μα δίχως εμένα δεν είσαι
Και μηδέποτε θάφτανες
Ν’ αμφιβάλλεις ό,τι εμπιστεύεσαι
Και να εμπιστεύεσαι ό,τι αμφιβάλλεις.
Ετσι απάντησε η λέξη, τη μουσική ως αγκάλιζε
Πάνω στο νοτισμένο στρώμα
Κι έπειτα σηκώθηκε
-απ΄τις συνάψεις περνώντας του εγκεφάλου-
Το παράθυρο ν’ ανοίξει στο αυγινό φως
Άγνωστο τραγούδι
Σιιγοτραγουδώντας.
4-10-2017.